بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَي

بنام خداى رحمان و رحيم،؛ نام پروردگار بلند مرتبه خود را منزه بدار (و در رديف نامهاى ديگرش قرار مده).

الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّيٰ

پروردگارى كه اجزاى عالم را از عدم به وجود آورد و هر يك را در جايى قرار داد كه بايد قرار مى‌داد.

وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَديٰ

و پروردگارى كه هر چيزى را داراى حدود و اندازه‌اى كرد به طورى كه براى رسيدنش به هدف نهايى از خلقتش مجهز باشد.

وَ الَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعيٰ

و پروردگارى كه چراگاه‌ها از زمين رويانيد.

فَجَعَلَهُ غُثاءً أَحْويٰ

و دوباره خزانش كرد و به صورت خاشاكى سياه در آورد.

سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسيٰ

از نظر حفظ قرآن دلواپس مباش اينقدر برايت مى‌خوانيم كه ديگر از يادش نبرى.

إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ ما يَخْفيٰ

البته به اذن ما از ياد نبرى و گر نه هر چه را كه بخواهد از ياد خواهى برد كه خدا داناى به آشكار و نهان است.

وَ نُيَسِّرُكَ لِلْيُسْريٰ

و ما در سر هر دو راهى تو را به راه آسان‌تر دعوت، سوق مى‌دهيم و انتخاب آن را به فطرت پاكت الهام مى‌كنيم.

فَذَكِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّكْريٰ

پس تو به كار تذكر دادنت بپرداز البته جايى كه تذكر مفيد باشد.

سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشيٰ

كه به زودى آنها كه از خدا مى‌ترسند متذكر مى‌شوند.

وَ يَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَي

ولى بدبخت‌ترين افراد از تذكر تو اعراض مى‌كنند.

الَّذِي يَصْلَي النَّارَ الْكُبْريٰ

بدبخت‌هايى كه در آتش خواهند سوخت آتشى كه از آتش دنيا سوزنده‌تر است.

ثُمَّ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْييٰ

چون در آن مرگ و حياتى نيست.

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّيٰ

محققا هر كس كه خود را تزكيه كند رستگار مى‌شود.

وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّيٰ

و هر وقت نام خدا را به ياد آورد بلافاصله به نماز بايستد.

بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا

ولى شما اى مردم! زندگى دنيا را بر آن رستگارى مقدم مى‌داريد.

وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقي

با اينكه زندگى آخرت خير محض و فنا ناپذير است.

إِنَّ هٰذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُوليٰ

اين سفارش‌ها در صحف قديم نيز بود.

صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسيٰ

يعنى صحف ابراهيم و موسى.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ

به نام خداوند بخشنده مهربان.؛ آيا داستان غاشيه يعنى روز قيامت به تو رسيده است؟.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ

در آن روز چهره‌هايى از شدت شرمسارى، حالت ذلت به خود مى‌گيرند.

عامِلَةٌ ناصِبَةٌ

از سيمايشان اين معنا خوانده مى‌شود كه در دنيا تلاش بسيار كرده‌اند و در اينجا تلاشهاى خود را بى فايده يافته‌اند و در نتيجه خستگى دنيا از تنشان بيرون نرفته.

تَصْليٰ ناراً حامِيَةً

داخل آتشى سوزان مى‌شوند.

تُسْقيٰ مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ

و از چشمه‌اى فوق العاده داغ به آنها مى‌نوشانند.

لَيْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلَّا مِنْ ضَرِيعٍ

طعامى جز از خار تهوع آور ضريع ندارند.

لا يُسْمِنُ وَ لا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ

كه آنهم نه كسى را فربه مى‌كند و نه گرسنگى را دفع مى‌سازد.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ

چهره‌هايى ديگر در آن روز خرسند و با طراوتند.

لِسَعْيِها راضِيَةٌ

پيداست كه از تلاش خود در دنيا راضيند.

فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ

آنان در باغى بلند هستند.

لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً

كه در آن هيچ سخن بيهوده نمى‌شنوند.

فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ

در آن چشمه‌اى روان است.

فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ

در آن تختهايى بلند مرتبه است.

وَ أَكْوابٌ مَوْضُوعَةٌ

و قدحهايى (كه در كنار اين چشمه‌ها) نهاده.

وَ نَمارِقُ مَصْفُوفَةٌ

و بالش‌ها (و پشتيهاى) رديف شده.

وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ

و فرشهايى گسترده.

أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَي الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ

راستى اين منكرين خدا و قيامت چرا در باره شتر زير پاى خود نظر نمى‌كنند كه چسان خلق شده؟.

وَ إِلَي السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ

و به آسمان كه چسان برافراشته شده؟.

وَ إِلَي الْجِبالِ كَيْفَ نُصِبَتْ

و به كوه‌ها كه چسان پاى بر جا و استوار شده؟.

وَ إِلَي الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ

و به زمين كه چسان گسترده گشته؟.

فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ

پس تو اى پيامبر ايشان را تذكر بده كه وظيفه تو تنها همين تذكر است.

لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ

و گرنه تو بر آنان تسلطى ندارى، تذكر را هم تنها به كسانى بده كه تذكر پذيرند.

إِلَّا مَنْ تَوَلَّيٰ وَ كَفَرَ

نه آنها كه اعراض كرده و كفر ورزيدند.

فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذابَ الْأَكْبَرَ

كه خدا ايشان را به عذاب اكبر قيامت شكنجه خواهد كرد.

إِنَّ إِلَيْنا إِيابَهُمْ

آرى محققا به سوى ما مى‌آيند.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا حِسابَهُمْ

و حسابشان به عهده ما است.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ

به نام الله كه رحمان و رحيم است،؛ بگو او الله يگانه است.

اللَّهُ الصَّمَدُ

كه همه نيازمندان قصد او مى‌كنند.

لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ

نزاده و زاييده نشده.

وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ

و هيچ كس همتاى او نيست.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ

به نام الله كه بخشنده به همه و مهربان به خواص از بندگان است.؛ بگو پناه مى‌برم به پروردگار صبحدم.

مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ

از شر هر چه كه او خلق كرده و داراى شر است.

وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ

و از شر شب وقتى كه با ظلمتش فرا مى‌رسد.

وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ

و از شر زنان جادوگر كه به گره‌ها مى‌دمند و افسون مى‌كنند.

وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ

و از شر حسودى كه بخواهد زهر حسد خود را بريزد (و عليه من دست بكار توطئه شود).

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ

به نام الله كه بخشنده به همه و مهربان به خواص است.؛ بگو پناه مى‌برم به پروردگار مردم.

مَلِكِ النَّاسِ

فرمانرواى مردم.

إِلهِ النَّاسِ

معبود مردم.

مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ

از شر وسوسه‌گر نهانى.

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ

كه در دل مردم وسوسه مى‌كند.

مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ

چه آنها كه از جنس جن هستند و چه آنها كه از جنس انسانند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

بنام خدايى كه هم رحمتى عام دارد و هم رحمتى خاص به نيكان.

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ

ستايش مر خدا را كه مالك و مدبر همه عوالم است.

الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

هم رحمتى عام دارد و هم رحمتى خاص به نيكان.

مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ

خدايى كه مالكيت على الاطلاقش در روز جزا.

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ

براى همه مكشوف ميشود تنها تو را مى‌پرستيم و تنها از تو يارى مى‌طلبيم.

اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ

ما را بسوى صراط مستقيم هدايت فرما.

صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ

صراط آنان كه برايشان انعام فرمودى. نه آنان كه برايشان غضب كردى. و نه گمراهان.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ الم

بنام خدايى آغاز مى‌كنم كه بر همه موجودات رحمتى عمومى و بر نيكان از بندگانش رحمتى خاص دارد.؛ الف- لام- ميم-

ذٰلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُديً لِلْمُتَّقِينَ

اين كتاب كه در آن هيچ نقطه ابهامى نيست راهنماى كسانى است كه تقواى فطرى خود را دارند.

الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ

آنها كه بعالم غيب ايمان دارند و با نماز كه بهترين مظهر عبوديت است خدا را عبادت و با زكاة كه بهترين خدمت بنوع است وظائف اجتماعى خود را انجام ميدهند.

وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ

و همانهايى كه با آنچه بر تو نازل شده و بدانچه قبل از تو نازل شده ايمان، و بآخرت يقين دارند.

أُولئِكَ عَليٰ هُديً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

چنين كسان بر طريق هدايتى از پروردگار خويش و هم ايشان تنها رستگارانند.